Πάνω σε βάθρο, στον ταφικό περίβολο του Διονυσίου, από τον γειτονικό δήμο του Κολλυτού, δεσπόζει ένας ολόγλυφος μαρμάρινος ταύρος, με το κεφάλι χαμηλωμένο, έτοιμος να ορμήσει.

Μπροστά από τον ταύρο βρίσκεται ένας ναΐσκος στο βάθος του οποίου απεικονιζόταν ζωγραφικά ο νεκρός Διονύσιος. Δυο επιγράμματα βρέθηκαν αφιερωμένα στον νεκρό.
Στο επιστύλιο του ναΐσκου, διαβάζουμε τα εξής λόγια:
«Δεν είναι μόχθος να αναζητά κανείς λόγια επαίνου για άνδρες αγαθούς, αμέσως γι΄αυτούς άφθονος έπαινος μπορεί να βρεθεί, όπως έγινε και για σένα Διονύσιε, όταν πέθανες και εγκαταστάθηκες στο δώμα της Περσεφόνης-Ανάγκης που είναι κοινό σε όλους τους ανθρώπους».
Το άλλο στη βάση του ναΐσκου λέει:
«Το σώμα σου Διονύσιε, εδώ σκεπάζει η γη, όμως την αθάνατη ψυχή την έχει ο κοινός ταμίας. Στους φίλους σου, στη μητέρα σου και στις αδελφές σου άφησες αξέχαστο πένθος για την αγάπη σου όταν πέθανες. Δύο πατρίδες, η φυσική και η κατά τους νόμους, σε αγαπούσαν για τη μεγάλη σου σωφροσύνη».
Το ταφικό μνημείο ανήκε σε μία σημαντική οικογένεια με μεγάλη επιρροή στην πόλη της αρχαίας Αθήνας. Ο Διονύσιος ήταν το 346/45 π.Χ. ταμίας του ναού της Ήρας, του σημαντικότερου ιερού της Σάμου, της ιδιαίτερης πατρίδας του, η οποία βρισκόταν υπό την επιρροή της Αθήνας.
Ο Διονύσιος ήταν μόλις 32 ετών.
344-338 π.Χ.