Μια κρήνη ακουμπά έναν από τους πύργους του Διπύλου προς την πλευρά της πόλης. Παρατηρήστε τις θέσεις των κιόνων που κάποτε στήριζαν τα ξύλινα δοκάρια της πήλινης στέγης.

Φανταστείτε στην αρχαιότητα το νερό να τρέχει από κρουνούς σε μια μεγάλη κτιστή δεξαμενή δροσίζοντας κατοίκους και ταξιδιώτες, που μόλις έμπαιναν στην πόλη. Όσο νερό περίσσευε κατέληγε στο αυλάκι μπροστά, το οποίο ίσως λειτουργούσε ως ποτίστρα για να πίνουν τα ζώα.
Τα λείψανα που σώζονται σήμερα χρονολογούνται το 307-304 π.Χ., αλλά θα πρέπει να υπήρχε κρήνη στην ίδια θέση ήδη από την εποχή του Θεμιστοκλή.
Στα ελληνιστικά χρόνια η κρήνη διακοσμήθηκε από ένα γλυπτό γυναικείο σύμπλεγμα που απεικόνιζε Νύμφες, θεότητες οι οποίες προστάτευαν το υδάτινο στοιχείο, όπως πίστευαν στην αρχαιότητα.
Η στέγη εμπρός από τη δεξαμενή στηριζόταν σε τρεις ιωνικούς κίονες, από τους οποίους σώζονται στη θέση τους οι βάσεις, δημιουργώντας έτσι μια μικρή στοά.